رای احساس

مکن مارا ازین افزوده هاسی

شدم بیزارازین دیموکراسی

کجاشد انتخابِ رای احساس

کجاشدشورِ قانونِ اساسی

روسپیِ تقلب

مشو هم بسترِ داغِ تعصب

تماشاکن به بالای تعجب

به بین برلُختی فحشای نیرنگ

چه رسوا گشته روسپیِ تقلب

شور انتخابات

درین کاخی که دیوارودری نیست

صدای دلگشایی رهبری نیست

چه می پرسی زشور انتخابات

تقلب را سرِ شوروشوری نیست

نقشةِ باور

تنِ اندیشةِ ماسرندارد

یکی فکرِ صفا گسترندارد

دریغ ازاین سفر کاندر مسیرش

به دستی نقشةِ باورندارد

ره ورهبر

دلِ ما غیرِچشمِ ترندارد

امیدی ازره ورهبرندارد

چه میجویی الا ای رأی حیران

زشورایی که شوروشرندارد

روحِ سیاهی

جهالت پیش تان شرمنده گشته

دوباره قرن وحشت زنده گشته

چنان روحِ سیاهی کرده جولان

که هرآیینةِ بازنده گشته

منگِ منگِ

سرِ من منگِ منگِ منگِ منگ است

دلم ازدیدن این صحنه تنگ است

به دستِ ناظرانِ تیره آیین

پیِ بشکستنِ آیینه سنگ است

دودمانِ زیر زیر

همه از دودمانِ زیر زیر اند

به چنگ نفس واویلا اسیراند

سرِ شان گرم فتوای خیانت

که می گوید که این یاران وزیراند

قطارِ فتنه

قطارِ فتنه ازره میرسد باز

جهالت قصه کوته میرسد باز

بترس ازچهچه خواندن هایِ اینان

بگوشم کندنِ چه میرسد باز

فروغِ خستگی .

به اینِ رنگی که هرسویی روانیم

فروغِ خستگیهایِ روانیم

به هرجایی که پاتوقی بسازیم

صدایِ ماتمی را آشیانیم.

مزاج دمدمی

مزاجِ دمدمیِ ما چه نازاست

که بررویِ جهانی بازِ بازاست

به هرجایی که بویی گندِ پستی است

پی فرمانبری گردن فراز است

مستیِ سراب

مپنداری که موجِ پرخروشیم

نویدِ خشکیِ دریایِ هوشیم

به هروادی که مستیی سرابی ست

دراوما غرق برقِ نای ونوشیم

جادۀ جنون

میانِ شعله های مستِ بازی

خودت را عینِ آهن میگدازی

به جایی جادۀ جهل وجنون را

که دیده باچنین گردن فرازی

احساسِ بینش

خروشِ شعله هارا رنگ وباریم

بلای جانِ فکرِ نوبهاریم

به جز سربازی احساسِ بینش

به هرکاری که میبنی بکاریم

تیشه ریز

به چشمِ هرخسی زان روعزیزیم

که ازمیدانِ دل پادرگریزیم

پی ویرانگری ریشةِ خویش

رفیقِ راهِ هرچه تیشه ریزیم

جوالِ گریه

بود فردای مان آیینةِ دوش

تمامِ لحظه ها مان خالی ازهوش

به کاغذ گشته اینجا تخمِ خنده

من وعمری جوالِ گریه بردوش

گردنِ هوش

نوارِ پوک وسرگردانی ای دل

صدایِ لکّةِ دامانی ای دل

بود عمری به روی گردنِ هوش

تمامِ لحظه ها تاوانی ای دل

بست

زبس ما آسمانِ مست داریم

برای هرهوایی بست داریم

درِ اندیشةِ ما بازِ بازِ باز است

فراری جان کجا بن بست داریم

عرق پرورده

که می گوید که بادنیا به کینیم

به هرمیدان که جویی اسبِ زینیم

جهانی را سواری داده عمری

عرق پروردةِ هرنازنینیم